Κυριακή Ε΄ Ματθαίου (Ματθ. 8,28-9,1) «οἱ δὲ ἐξελθόντες ἀπῆλθον εἰς τὴν ἀγέλην τῶν χοίρων» ΕΣΥ, ΠΟΣΑ ΔΑΙΜΟΝΙΑ ΕΧΕΙΣ;

Κυριακή Ε΄ Ματθαίου (Ματθ. 8,28-9,1) «οἱ δὲ ἐξελθόντες ἀπῆλθον εἰς τὴν ἀγέλην τῶν χοίρων»

ΕΣΥ, ΠΟΣΑ ΔΑΙΜΟΝΙΑ ΕΧΕΙΣ;

Στην σημερινή Ευαγγελική περικοπή ο Χριστός έβγαλε τα δαιμόνια δύο δαιμονιζομένων. Δαιμονίζονται εκεινοι οι άνθρωποι οι οποιοι ανοίγουν την πορτα στον Διάβολο με τις αμαρτίες τους, με τα πάθη τους ή ακόμα κληρονομώντας τα δαιμόνια από τους γονεις τους. Η διάκρισι ανάμεσα σε δαιμονισμένους και ψυχοπαθεις είναι δύσκολη. Καμιά φορά ο δαιμονισμένος είναι συγχρόνως και ψυχοπαθής, διότι όταν παρακάθεται ο Διάβολος μέσα στον άνθρωπο του πειράζει και τα μυαλά.

Όπως ο Χριστός έβγαλε τα διαμόνια από τους δύστυχους εκείνους ανθρώπους με ανάλογο τρόπο βγαίνουν και τα δαιμόνια από μέσα μας με την Ιερά Εξομολόγησι. Στην προκειμένη περίπτωσι δαιμόνια είναι τα πάθη μας, οι χρόνιες αμαρτίες μας δηλαδή.

Ορισμένοι λένε «δεν ξέρω τι να πω στην Εξομολόγησι».

Αν υποθέσουμε πως σήμερα το βράδυ θα πεθάνουμε (δεν πιστεύω να σας τρομάζω;), τότε θα συναντήσουμε, αν είμαστε ανεξομολόγητοι 23 δαιμόνια ή αλλιως τελώνια. Τα 23 Τελώνια είναι 23 έλεγχοι που υφίσταται η ψυχή του ανθρώπου μετά το θάνατό του για συγκεκριμένα αμαρτήματα. Σε κάθε έλεγχο εξετάζεται η ψυχή για ένα συγκεκριμένο αμάρτημα. Αν δεν έχει υποπέσει σ’ αυτό το αμάρτημα προχωρά στο επόμενο τελώνιο και αν κατορθώσει και περάσει και το εικοστό τρίτο τελώνιο φτάνει μπροστά στην Πύλη του Παραδείσου.

Μέχρι την Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου οι ψυχές βρίσκονται στην λεγόμενη «Μέση Κατάστασι» και προγεύονται τον Παράδεισο ή την Κόλασι, που θα πανε μετά την τελική Κρίσι. Με τις προσευχές της Εκκλησίας, τα μνημόσυνα και  τις ελεημοσύνες μπορει ο Θεός να αλλάξη την πορεία μιας ψυχης και ενώ ηταν για την Κόλασι να την βάλη στον Παράδεισο, αφου είναι Αγάπη και είναι και Παντοδύναμος.

Λοιπόν, θα «εξεταστουμε» από τους εξης δαίμονες:

1. το τελωνιο της κακολογιας
2. το τελωνιο της υβρης
3. το τελωνιο του φθονου
4. το τελωνιο του ψεματος
5. το τελωνιο του θυμου και της οργης
6. το τελωνιο της υπερηφανιας
7. το τελωνιο της βλασφημιας
8. το τελωνιο της φλυαριας και της αστειολογίας
9. το τελωνιο του τοκου και του δολου
10. το τελωνιο της τεμπελιας και του υπνου
11. το τελωνιο της φιλαργυριας
12. το τελωνιο της μεθης
13. το τελωνιο της μνησικακιας
14. το τελωνιο της μαγειας και της μαντειας
15. το τελωνιο της λαιμαργιας και της γαστριμαργίας - πολυφαγίας
16. το τελωνιο της ειδωλολατρειας
17. το τελωνιο της ομοφυλοφιλιας
18. το τελωνιο της φιλαρεσκειας και των χρωματοπροσώπων
19. το τελωνιο της μοιχειας
20. το τελωνιο του φονου και της εκτρώσεως
21. το τελωνιο της κλεψιας
22. το τελωνιο της πορνειας
23. το τελωνιο της ασπλαχνιας

Τι λέτε, θα περάσουμε τις εξετάσεις; Αν όχι, σημαίνει πως από τώρα είμαστε δυστυχισμένοι, ζουμε μέσα στο άγχος και τους ελέγχους της συνειδήσεως. Αν δεν είμαστε έτοιμοι να δώσουμε αυτές τις εξετάσεις, σημαίνει πως ζουμε μέσα στα πάθη («πάθος»  είναι η επανάληψη και σταθεροποίηση μιας αμαρτίας) και κινδυνεύουμε να βρεθουμε μακρυά από τον Θεό και μετά τον θάνατό μας.

 -Η θεραπεία;

-Νηστεία, προσευχή, Μυστηριακή ζωή.

Ο Θεός δεν θα μας ρωτήση γιατί το DNA μας δεν ηταν τέλειο ή γιατί το περιβάλλον στο οποιο μεγαλώσαμε δεν ηταν ιδανικό. Θα μας ζητήση, όμως, τον λόγο γιατί δεν προσπαθήσαμε να καλλιεργήσουμε τον εαυτό μας μέσα στην Εκκκλησία ώστε να μην έχουν επάνω μας εξουσία οι δαίμονες (οι 23 ή οι 223).

Όμως, όσο είμαστε ζωντανοί, μπορουμε να γιατρευτουμε από τα πάθη για να γλιτώσουμε τον τελωνισμό όταν θα βγαίνει η ψυχή μας. Μπορουμε να περάσουμε χωρίς εξετάσεις, αρκει να μετανοουμε και να εξομολογούμεθα τις αμαρτίες μας. Άλλωστε, όταν κοινωναμε το Σωμα και το Αιμα του Κυρίου, ο Ιερέας λέει «εις άφεσιν αμαρτιων και ζωήν την αιώνιον».

Εάν δεν καθαριζόμαστε από τα πάθη, τότε και η συμμετοχή μας στο Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας μπορει να γίνη κάτι το επικίνδυνο για την σωματική και ψυχική μας υγεία.

Όπως κάποιος που ασκει ένα επάγγελμα θέλει να βελτιώνεται, έτσι κι εμεις πρέπει να προσπαθουμε να γινόμαστε όσο το δυνατόν καλλίτεροι μαθητές στο Σχολειο που λέγεται Εκκλησία. Με την ταπείνωσι και την άσκησι θα γιατρευόμαστε και ψυχικά, και έτσι η παρουσία μας σ΄αυτόν τον Κόσμο δεν θα είναι μάταιη, και στο τέλος δεν θα μας πειράξουν τα τελώνια κατά την έξοδό μας από αυτόν τον μάταιο Κόσμο. Αμήν. 

ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ Δ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ (ΓΙΑΤΙ Ο 21ος ΑΙΩΝΑΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ;) Ο Χριστός, όταν ειδε την πίστη του Εκατόνταρχου «ἐθαύμασε καὶ εἶπε εἰς ἐκείνους ποὺ τὸν ἀκολουθοῦσαν, «Σᾶς βεβαιῶ ὅτι οὔτε εἰς τοὺς Ἰσραηλίτας δὲν εὑρῆκα τόσον μεγάλην πίστην. Σᾶς λέγω, ὅτι πολλοὶ θὰ ἔλθουν ἀπὸ τὴν Ἀνατολὴν καὶ τὴν Δύσιν καὶ θὰ καθίσουν εἰς τὸ τραπέζι μαζί μὲ τὸν Ἀβραὰμ καὶ τὸν Ἰσαὰκ καὶ τὸν Ἰακὼβ στὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν, ἐνῷ τὰ παιδιὰ τῆς βασιλείας θὰ ριφθοῦν ἔξω εἰς τὸ σκοτάδι. Ἐκεῖ θὰ εἶναι τὸ κλάμα καὶ τὸ τρίξιμο τῶν δοντιῶν».(Μτθ. 8,10-12). Η Δευτέρα Παρουσία του Χριστου αναμένεται από όλους τους Χριστιανούς όλων των εποχων. Σήμερα, όμως τα «σημάδια» είναι πολύ έντονα. Δεν μπορουμε να ορίσουμε ημερομηνία αλλά μπορουμε να πουμε πως, με βάσι αυτά που βλέπουμε και ακουμε, το τέλος αυτου του Κόσμου δεν είναι μακρυά. Το τέλος του Κόσμου έρχεται διότι: -Ενώ ο Θεός λέει «άγιοι γίνεσθε» (Α' Πετρ. 1,16• Λευϊτ. 20,7,26), οι άνθρωποι το μόνο που θέλουν είναι η επιβίωσι. Γιατί, όμως, ο Θεός να κρατάει έναν κόσμο, στον οποιο οι άνθρωποι δεν ζουν πνευματικά αλλά όπως τα ζωα; -Στους Ψαλμούς διαβάζουμε: «Εἶπεν ἄφρων ἐν καρδίᾳ αὐτοῦ· οὐκ ἔστι Θεός» (Ψαλ. 13,1) και οι πολιτικοί, τα μέσα επικοινωνίας, τα Σχολεια κλπ. κάνουν μαθήματα αθεΐας καθημερινά και βομβαρδίζουν μικρούς και μεγάλους με τις ανοησίες τους. -Ο Θεός λέει «αυξάνεσθε και πληθύνεσθε» (Γεν. 1,28) αλλά οι γυναικες δεν γεννουν περισσότερα από 1-2 παιδιά. Μόνο η υποσαχάρια Αφρική έμεινε και οι Μουσουλμάνοι που γεννανε και αυτοί σιγά σιγά θα μπουν στα καλούπια της Νέας Εποχης με το καλό ή με το άγριο. -Ο Θεός λέει πως ο κιναιδισμός είναι βδέλυγμα (Λευϊτικό 18: 22) και η πολιτεία τους «παντρεύει» και τους δίνει και παιδιά για υιοθεσία! -Οι Άγιοι της Εκκλησίας μας μας λένε πως η Εκκλησία είναι Μία και η Παγκοσμιοποίησι λέει ενωθητε, όλοι είναι το ίδιο, δεν υπάρχουν διαφορές, δεν πρέπει να μαλώνετε για φαντασίες και ανθρώπινα κατασκευάσματα, όλες οι θρησκειες αναφέρονται στον ίδιο Θεό. Που θα βρεθουν, και πόσοι, να ομολογήσουν πως μόνο η Εκκλησία (η Ορθόδοξη) βγάζει Αγίους; Πως η Εκκλησία δεν είναι ανθρώπινο κατασκεύασμα αλλά το Σωμα του Χριστου και η φανέρωσι του Θεου στην γη για την σωτηρία των ανθρώπων; Και τι Εκκλησία Ορθόδοξη θα είναι, αν ενωθη με τις αιρέσεις και τις θρησκείες; και πως θα βγάζη Αγίους μετά την ένωσι αυτή; -Οι στατιστικές λένε πως μέχρι να τελειώση ο αιωνας που διανύουμε, δεν θα υπάρχουν Έλληνες. Πως θα είναι, όμως, ο Κόσμος χωρίς τους Έλληνες; Στα Ελληνικά γράφτηκαν τα Ευαγγέλια, στα Ελληνικά εδογμάτισαν οι Οικουμενικές Σύνοδοι, Έλληνες (ή Ελληνόφωνοι) ηταν οι περισσότεροι Άγιοι στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, στα Ελληνικά «ψέλνει» το Άγιον Όρος. -Τέλος, ανεξάρτητα από το πότε θα γίνη η Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου και Θεου και Σωτηρος ημων Ιησου Χριστου, η ώρα του θανάτου μας στην πραγματικότητα θα είναι και η ώρα της Β΄Παρουσίας. Οπότε για όλους μας, πριν τελειώση ο 21ος αιωνας… θα γίνη και η Β΄Παρουσία του Χριστου. Γι΄αυτό, έχοντας υπ΄όψιν τα ανωτέρω πρέπει να ετοιμαζόμαστε για την ώρα του θανάτου μας και για την Β΄Παρουσία. Και θα είμαστε έτοιμοι εάν αγιαζόμαστε μέσα στην Εκκλησία, εάν πολεμουμε τους άθεους και τους υλιστές κάνοντάς τους κατήχησι, όσο μπορει ο καθένας (με λογια ή με το παράδειγμά μας), εάν προσέχουμε το γενετήσιο ένστικτο, να εκδηλώνεται σωστά και μόνο μέσα στον γάμο, εάν εφαρμόζουμε όλα όσα λέει το Ευαγγέλιο. Και δεν πρέπει να φοβόμαστε από το ότι επλήθυνε η ανομία και η αθεΐα. Καλούμαστε εμεις να κρατήσουμε τις θέσεις των Αγίων της Εκκλησίας και μας και να πολεμαμε εναντίον της αμαρτίας και των παθων μας. Τότε, αν μας ρωτήσουν οι άθεοι και οι υλιστές «που είναι οι Άγιοι της Εκκλησίας σας;», θα απαντήσουμε με λόγια ή καλλίτερα με τα έργα μας ότι «δεν έκλιναν όλοι γόνυ τω Βάαλ», ότι υπάρχει και σήμερα, και μέχρι να τελειώση ο Κόσμος, το λειμμα της χαριτος που μένει πιστό στον Χριστό. Αμήν.

ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ Δ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ (ΓΙΑΤΙ Ο 21^ος ΑΙΩΝΑΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ;)

Ο Χριστός, όταν ειδε την πίστη του Εκατόνταρχου «ἐθαύμασε καὶ εἶπε εἰς ἐκείνους ποὺ τὸν ἀκολουθοῦσαν, «Σᾶς βεβαιῶ ὅτι οὔτε εἰς τοὺς Ἰσραηλίτας δὲν εὑρῆκα τόσον μεγάλην πίστην. Σᾶς λέγω, ὅτι πολλοὶ θὰ ἔλθουν ἀπὸ τὴν Ἀνατολὴν καὶ τὴν Δύσιν καὶ θὰ καθίσουν εἰς τὸ τραπέζι μαζί μὲ τὸν Ἀβραὰμ καὶ τὸν Ἰσαὰκ καὶ τὸν Ἰακὼβ στὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν, ἐνῷ τὰ παιδιὰ τῆς βασιλείας θὰ ριφθοῦν ἔξω εἰς τὸ σκοτάδι. Ἐκεῖ θὰ εἶναι τὸ κλάμα καὶ τὸ τρίξιμο τῶν δοντιῶν».(Μτθ. 8,10-12).

Η Δευτέρα Παρουσία του Χριστου αναμένεται από όλους τους Χριστιανούς όλων των εποχων. Σήμερα, όμως τα «σημάδια» είναι πολύ έντονα. Δεν μπορουμε να ορίσουμε ημερομηνία αλλά μπορουμε να πουμε πως, με βάσι αυτά που βλέπουμε και ακουμε, το τέλος αυτου του Κόσμου δεν είναι μακρυά. 

Το τέλος του Κόσμου έρχεται διότι:

-Ενώ ο Θεός λέει «άγιοι γίνεσθε» (Α' Πετρ. 1,16· Λευϊτ. 20,7,26), οι άνθρωποι το μόνο που θέλουν είναι η επιβίωσι. Γιατί, όμως, ο Θεός να κρατάει έναν κόσμο, στον οποιο οι άνθρωποι δεν ζουν πνευματικά αλλά όπως τα ζωα;

-Στους Ψαλμούς διαβάζουμε: «Εἶπεν ἄφρων ἐν καρδίᾳ αὐτοῦ· οὐκ ἔστι Θεός» (Ψαλ. 13,1) και οι πολιτικοί, τα μέσα επικοινωνίας, τα Σχολεια κλπ. κάνουν μαθήματα αθεΐας καθημερινά και βομβαρδίζουν μικρούς και μεγάλους με τις ανοησίες τους.

-Ο Θεός λέει «αυξάνεσθε και πληθύνεσθε» (Γεν. 1,28) αλλά οι γυναικες δεν γεννουν περισσότερα από 1-2 παιδιά. Μόνο η υποσαχάρια Αφρική έμεινε και οι Μουσουλμάνοι που γεννανε και αυτοί σιγά σιγά θα μπουν στα καλούπια της Νέας Εποχης με το καλό ή με το άγριο.

-Ο Θεός λέει πως ο κιναιδισμός είναι βδέλυγμα (Λευϊτικό 18: 22) και η πολιτεία τους «παντρεύει» και τους δίνει και παιδιά για υιοθεσία!

-Οι Άγιοι της Εκκλησίας μας μας λένε πως η Εκκλησία είναι Μία και η Παγκοσμιοποίησι λέει ενωθητε, όλοι είναι το ίδιο, δεν υπάρχουν διαφορές, δεν πρέπει να μαλώνετε για φαντασίες και ανθρώπινα κατασκευάσματα, όλες οι θρησκειες αναφέρονται στον ίδιο Θεό. Που θα βρεθουν, και πόσοι, να ομολογήσουν πως μόνο η Εκκλησία (η Ορθόδοξη) βγάζει Αγίους; Πως η Εκκλησία δεν είναι ανθρώπινο κατασκεύασμα αλλά το Σωμα του Χριστου και η φανέρωσι του Θεου στην γη για την σωτηρία των ανθρώπων; Και τι Εκκλησία Ορθόδοξη θα είναι, αν ενωθη με τις αιρέσεις και τις θρησκείες; και πως θα βγάζη Αγίους μετά την ένωσι αυτή;

-Οι στατιστικές λένε πως μέχρι να τελειώση ο αιωνας που διανύουμε, δεν θα υπάρχουν Έλληνες. Πως θα είναι, όμως, ο Κόσμος χωρίς τους Έλληνες; Στα Ελληνικά γράφτηκαν τα Ευαγγέλια, στα Ελληνικά εδογμάτισαν οι Οικουμενικές Σύνοδοι, Έλληνες (ή Ελληνόφωνοι) ηταν οι περισσότεροι Άγιοι στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, στα Ελληνικά «ψέλνει» το Άγιον Όρος.

-Τέλος, ανεξάρτητα από το πότε θα γίνη η Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου και Θεου και Σωτηρος ημων Ιησου Χριστου, η ώρα του θανάτου μας στην πραγματικότητα θα είναι και η ώρα της Β΄Παρουσίας. Οπότε για όλους μας, πριν τελειώση ο 21^ος αιωνας… θα γίνη και η Β΄Παρουσία του Χριστου.

Γι΄αυτό, έχοντας υπ΄όψιν τα ανωτέρω πρέπει να ετοιμαζόμαστε για την ώρα του θανάτου μας και για την Β΄Παρουσία.

Και θα είμαστε έτοιμοι εάν αγιαζόμαστε μέσα στην Εκκλησία, εάν πολεμουμε τους άθεους και τους υλιστές κάνοντάς τους κατήχησι, όσο μπορει ο καθένας (με λογια ή με το παράδειγμά μας), εάν προσέχουμε το γενετήσιο ένστικτο, να εκδηλώνεται σωστά και μόνο μέσα στον γάμο, εάν εφαρμόζουμε όλα όσα λέει το Ευαγγέλιο.

Και δεν πρέπει να φοβόμαστε από το ότι επλήθυνε η ανομία και η αθεΐα. Καλούμαστε εμεις να κρατήσουμε τις θέσεις των Αγίων της Εκκλησίας και μας και να πολεμαμε εναντίον της αμαρτίας και των παθων μας.

Τότε, αν μας ρωτήσουν οι άθεοι και οι υλιστές «που είναι οι Άγιοι της Εκκλησίας σας;», θα απαντήσουμε με λόγια ή καλλίτερα με τα έργα μας ότι  «δεν έκλιναν όλοι γόνυ τω Βάαλ», ότι υπάρχει και σήμερα, και μέχρι να τελειώση ο Κόσμος, το λειμμα της χαριτος που μένει πιστό στον Χριστό. Αμήν.

+ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ, Η κλήση των μαθητων, «δεῦτε ὀπίσω μου καὶ ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων» (Ματθ. 4,19).

Στο σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα ο Χριστός προσκαλεί τους τέσσερις πρώτους μαθητές να Τον ακολουθήσουν, τον Πέτρο και τον Ανδρέα αλλά και τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη, τους αδελφούς. Στα ιερά Ευαγγέλια δύο φορές φαίνεται να καλεί ο Χριστός τους μαθητές αυτούς. Η πρώτη κλήση ήταν δοκιμαστική, ενώ η δεύτερη οριστική και γίνεται στο χρονικό διάστημα που ο Ιωάννης ο Βαπτιστής είχε δολοφονηθεί από τον Ηρώδη. Η σημερινή κλήση που περιγράφεται στο ανάγνωσμα είναι η δεύτερη, που όπως είπαμε είναι και η οριστική.

Τι σημαίνει «κλήσι»; «Κλησι» σημαίνει «κάλεσμα», σημαίνει «πρόσκλησι», σημαίνει «κάλεσμα κάποιου για να αναλάβει ένα ορισμένο έργο» (Ετυμολογία:  κλῆσις < καλῶ).

Καλει ο Θεός, στην Παλαιά Διαθήκη, τον Αβραάμ «ἔξελθε ἐκ τῆς γῆς σου καὶ ἐκ τῆς συγγενείας σου καὶ ἐκ τοῦ οἴκου τοῦ πατρός σου καὶ δεῦρο εἰς τὴν γῆν, ἣν ἄν σοι δείξω» καὶ ο Αβραάμ «ἐπορεύθη καθάπερ ἐλάλησεν αὐτῷ Κύριος» (Γεν. 12). Καλει ο Θεός τον Μωυση για να ελευθερώση τον λαό Του: «Μωυσῆ, Μωυσῆ» Και ο Μωυσής διστάζει στην αρχή: «Ποιος είμαι εγώ, για να πάω στον Φαραώ, και να βγάλω τους γιους Ισραήλ από την Αίγυπτο;» (εξ. 3)· καλει τον Ησαΐα λέγοντάς του «τίνα ἀποστείλω, καὶ τίς πορεύσεται πρὸς τὸν λαὸν τοῦτον;» και ο Ησαΐας απαντα «ἰδοὺ ἐγώ εἰμι· ἀπόστειλόν με» (Ης. 6).

Καλει ο Χριστός, στην Καινή Διαθήκη, απλούς ανθρώπους της Παλαιστίνης  για να γίνουν Μαθητές Του και Απόστολοί Του, καλει ο Χριστός όλους τους ανθρώπους, μέσω των Μαθητων Του να γίνουν μέλη της Εκκλησίας Του· καλει και όλους εμας ο Χριστός, αφου είμαστε βαπτισμένοι και ενεργά μέλη της Εκκλησίας Του, να γίνουμε Άγιοι.

Δεν ζητάει ο Θεός από όλους τους ανθρώπους να εκτελέσουν το ίδιο έργο μέσα στην Εκκλησία Του. Άλλωστε όπως στον ανθρώπινο οργανισμό υπάρχουν διάφορα όργανα με την δική του λειτουργία το καθένα, έτσι και στην Εκκλησία όλοι είναι μέλη του ενός σώματος και υπάρχει αλληλεξάρτησι και αλληλοβοήθεια. Όμως, περιμένει από όλους μας να προοδεύσουμε στην πνευματική ζωή και να τον πλησιάσουμε όσο γίνεται περισσότερο. Είναι ζηλωτής ο Θεός, τα θέλει όλα από εμας, και εμας τους ίδιους. Τότε και το έργο μας μέσα στην Εκκλησία θα έχη φως και θα μεταλαμπαδεύεται και στο περιβάλλον μας.

Η Εκκλησία είναι μία λατρευτική κοινότητα. Λατρεύουμε τον αληθινό Θεό, αγαπαμε τον Θεό και τον πλησίον μας, ενωνόμαστε με τον Θεό και τους αδελφούς μας, θεραπευόμαστε από τις αρρώστιες κυρίως της ψυχης, χαιρόμαστε που ο Θεός μας κάνει την χάρη να γίνουμε παιδιά Του και να φωνάζει μέσα μας το Άγιο Πνευμα «Αββα, ο Πατήρ».

 Είναι μεγάλη υπόθεση να έχουμε τον Θεό Πατέρα. Στις ημέρες μας, λόγω των διαζυγίων και των οικογενειακων προβλημάτων, πολλοί άνθρωποι έχουν πρόβλημα με τον βιολογικό τους πατέρα και είναι δύσκολο να πουνε και το  «Πάτερ ημων». Η δυσκολία επί της γης μεταφέρεται και στην σχέση μας με τον Ουράνιο Πατέρα. Έτσι μερικοί καταφεύγουν στην απρόσωπη θεότητα των ανατολικων θρησκειων (που λειτουργει ως ψυχοναρκωτικό), άλλοι στον σαδιστή θεό του ισλάμ (για να ικανοποιήσουν την επιθυμία τους για δόξα, πλούτη, ηδονές) και άλλοι αναζητουν το νόημα της ζωης στις ηδονές αυτου του κόσμου, που λειτουργουν και αυτές ως ναρκωτικά.

Αλλά η ψυχή του ανθρώπου είναι έτσι κατασκευασμένη ώστε να μην ικανοποιεται από ψεύτικες θρησκειες ή από τις ηδονές αυτου του κόσμου. Η ψυχή μας ζητα το απόλυτο και το απόλυτο μόνο ο Χριστός μπορει να μας το δώση.

Ας ανταποκριθουμε κι εμεις στο προσωπικό κάλεσμα που μας κάνει Θεός, ώστε αφου καθαρίσουμε τον εαυτό μας από τα πάθη, να γίνουμε κι εμεις κατά τον δυνατόν ψαράδες ανθρώπων. Ο Χριστός μπορει να μας θεραπεύση, μπορει να μας καταστήση φως για τους συνανθρώπους μας που βρίσκονται στο σκοτάδι των παθων και της άγνοιας της Αλήθειας, μπορει να μας κάνει μικρούς προφητες, δηλαδή να λέμε τον Λόγο του Θεου στους γύρω μας.

Βέβαια, δεν γινόμαστε αυτόκλητοι προφητες, ούτε παριστάνουμε τον δάσκαλο στους άλλους, ούτε τον σωτηρα τους, όπως κάνουν π.χ. οι αιρετικοί προτεστάντες, αλλά έχουμε υπ΄όψιν αυτό που λέει ο
Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος: «Καθαρθῆναι δεῖ πρῶτον, εἶτα καθᾶραι· σοφισθῆναι, καί οὕτω σοφίσαι· γενέσθαι φῶς, καί φωτίσαι· ἐγγίσαι Θεῷ, καί προσαγαγεῖν ἄλλους·                     ἁγιασθῆναι, καί ἁγιάσαι...» (PG 480, 25).

+ΚΥΡΙΑΚΗ Γ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (Ματθ. ς΄ 22-33) «Ο λύχνος του σώματος εστίν ο οφθαλμός», «δεν μπορεί να δουλεύει κανείς σε δύο κυρίους, στον Θεό και στον μαμμωνά. Ή τον ένα θα αγαπήσει και τον άλλο θα μισήσει, ή θα υπακούσει στις επιταγές του ενός και θα καταφρονήσει τον άλλο».

 Με τον όρο “μαμμωνά” υπονοεί ο Κύριος τόσο τον ίδιο το διάβολο και τα έργα του σκότους, όσο και τις βιοτικές μέριμνες, οι οποίες αποσπούν την προσοχή μας από τη μελέτη και εφαρμογή του θελήματος του Θεού.

Μας προτρέπει ο Κύριος να προσέχουμε τα μάτια μας να είναι καθαρά, να προσέχουμε τις πράξεις μας να μην μας απομακρύνουν από τον Θεό, να μην μοιραζόμαστε ανάμεσα σε δύο αφεντικά.

Σήμερα, μετά από 2000 χρόνια πως είναι οι κοινωνίες και τα κράτη και μάλιστα όσα μέχρι χθές αποκαλουνταν Ορθόδοξα και Χριστιανικά;

Πως ερμηνεύεται ο εκφυλισμός της κοινωνίας; Γιατί παμε από το κακό στο χειρότερο; Γιατί οι αμαρτίες αυξάνονται και πληθύνονται; γιατί το κράτος δεν ενδιαφέρεται πλέον για την ηθική στάθμη των πολιτων;

Η απάντησι σ΄αυτά τα ερωτήματα βρίσκεται στο ότι παλαιότερα οι άνθρωποι ηταν φτωχοί, έπρεπε να είναι σκληραγωγημένοι λόγω επαγγέλματος (αγρότες, κτηνοτρόφοι, ψαράδες, εργάτες) αλλά και λόγω του ότι υπηρχαν εξωτερικοί εχθροί, οπότε ο πολίτης ηταν συγχρόνως και οπλίτης. Όλα αυτά για να σταθουν σε ένα ύψος χρειάζεται να υπάρχη η ανάλογη ηθική στους ανθρώπους.

Σήμερα, όμως, τα χρήματα που κυκλοφορουν (σε συνδυασμό με τον ελεύθερο χρόνο και την υγεία που απαιτειται) δίνουν την δυνατότητα στους περισσότερους να κάνουν πολλές αμαρτίες, που παλαιότερα λίγοι έκαναν.

 Το κράτος σήμερα δεν έχει να αντιμετωπίση εξωτερικούς εχθρούς, οπότε δεν χρειάζεται γυμναστική και στρατόπεδα, οι περισσότερες εργασίες γίνονται με την βοήθεια των μηχανων και οι γυναικες βγηκαν στην αγορά εργασίας, οπότε δεν χρειάζεται να δημιουργουνται νωρίς οικογένειες ούτε χρειάζεται να διαρκουν πολλά χρόνια οι δημιουργημένες οικογένειες.

Παλαιότερα στα κηρύγματά τους οι ιεροκήρυκες τα έβαζαν με την ανηθικότητα. Σήμερα περιορίζονται στο: «να κοιτάει ο καθένας τον εαυτό του, να καθαριζόμαστε από τα πάθη και να μην ελέγχουμε και κατακρίνουμε τους άλλους». Άλλωστε αν δεν μπορεις να βοηθήσης τον αμαρτωλό με την προσευχή σου, με το παράδειγμά σου, σε τι θα ωφελήση να τον κατακεραυνώνεις υπενθυμίζοντάς του την αμαρτωλότητά του;

 Αφου η περιρρέουσα κοινωνική και οικογενειακή ατμόσφαιρα είναι τόσο άρρωστη, επόμενο είναι να «φυτρώνουν» ανάλογα λουλούδια. Οφείλουμε, όμως, εμεις να κραταμε τον εαυτό μας στα πλαίσια της υγείας και όταν αρρωσταίνουμε να πηγαίνουμε στον γιατρό, δηλαδή στην Εκκλησία και τα Μυστήριά Της. «Εάν το άλας μωρανθη εν τίνι αλισθήσεται;» (Ματθ. 5,13).

Η παγκοσμιοποίησι μας βλέπει σαν ζωα. Είναι σα να μας λέει «εγώ φροντίζω για το φαγητό σας. Δεν μπορω να ασχολουμε και με την ηθική σας ούτε να κάνω τον αστυνομικό, όπως έκανε παλιά το κράτος. Βρειτε ο καθένας τον δρόμο του και μην μαλώνετε μεταξύ σας. Εγώ, μας λέει  η παγκοσμιοποίησι, φτιάχνω σχολεια, νοσοκομεια, φυλακές, νεκροταφεια. Από σας εξαρταται πια οδο θα βαδίσετε και που θα καταλήξετε. Το κράτος αποτελειται από εμπαθεις ανθρώπους, τι περιμένετε, αυτοί να επιβάλλουν τα χρηστά ήθη;».

Έτσι, λοιπόν, το βάρος της ηθικης μας καλλιέργειας και όσων επηρεάζουμε εξαρταται από το δικό μας ενδιαφέρον και δρασι με την βοήθεια πάντοτε του Θεου.

Ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί έχουμε το προνόμιο να συνδέουμε την ηθική καθαρότητα με την αγιοπνευματική ζωή που μας προτείνει ο Χριστός και η Εκκλησία μας. Η ηθική καθαρότητα δεν πρέπει να έχει μόνο αρνητικό χαρακτηρα: δεν κάνω αυτό, εκεινο, το άλλο διοτι μου το απαγορεύει ο Θεός αλλά και θετικό: εφαρμόζω τις εντολές του Ευαγγελίου, διότι αυτό μου δίνει χαρά, μου δίνει την δυνατότητα να μετέχω στην ζωή της Εκκλησίας, μου δίνει το δικαίωμα να ζητάω κάτι ανώτερο για την ζωή μου και όχι μόνο την επιβίωσι, μου δίνει την δυνατότητα να ασχολουμε με την Ορθόδοξη Θεολογία, διότι χωρίς ηθική καθαρότητα δεν μπορει κανείς να ασχοληθη με τα δόγματα και αν ασχοληθη δεν θα πη τίποτα σωστό ούτε θα βιώση την Αληθεια ούτε θα βοηθήση πραγματικά κανένα.

Είθε να καθαρίζουμε τον εαυτό μας από τα πάθη και η ηθική μας να είναι το αποτέλεσμα της προσωπικης μας σχέσης με την Χριστό. 

+ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ

Την Κυριακή της Πεντηκοστης γιορτάζουμε την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος στους μαθητές του Χριστου (με μορφή φωτιας, σαν φλόγες πάνω στα κεφάλια τους), πενήντα μέρες μετά την Ανάστασή Του και δέκα μέρες μετά την Ανάληψή Του.

Σύμφωνα με τους Αγίους της Εκκλησίας μας, στόχος της ζωης του κάθε Χριστιανου είναι να γίνη δοχειο του Αγίου Πνεύματος, να αποκτήση το Άγιο Πνευμα, να γίνη Άγιος. Ο ίδιος ο Θεός μας λέει «να γίνεσθε άγιοι, διότι και Εγώ ειμαι Άγιος». Για να γίνη αυτό χρειάζεται αγωνας πνευματικός. Πρέπει από σαρκικοί να γίνουμε πνευματικοί, από χωμα να γίνουμε ουρανός, από απόγονοι του Αδάμ να γίνουμε αδελφοί του Νέου Αδάμ, του Χριστου· από μεταπτωτικοί άνθρωποι να γίνουμε προπτωτικοί, από εμπαθεις να γίνουμε απαθεις, από μελλοθάνατοι να γίνουμε από τώρα αθάνατοι με την Χάρη και την δύναμη του Θεου πάντοτε.

Η Πεντηκοστή δεν ηταν μόνο για τους Αποστόλους, τω καιρω εκείνω, αλλά για κάθε άνθρωπο ερχόμενον εις τον κόσμον, αρκει βέβαια να έχη υποστή την ανάλογη μεταμόρφωση, διότι ο Θεός δεν μπαίνει σε βρώμικο σπίτι. Ακόμη και αν ένας άνθρωπος αποκτήση όλη την γνώσι, ακόμα και αν κάνει όλα τα καλά έργα, εάν δεν έχει ταπείνωσι, εάν δεν ζητα ταπεινά από τον Θεό εν Αγίω Πνεύματι την πνευματική του προκοπή, δεν πρόκειται να ανεβη ούτε ένα σκαλοπάτι της Αγιότητας. Ο Άγιος Ιωάννης της κλίμακος σ΄αυτό ακριβως το σημειο εντοπίζει την διαφορά ανάμεσα σε έναν Ορθόδοξο Χριστιανό από έναν αιρετικό, στην ταπείνωσι.

Ο Ορθόδοξος ό,τι καλό έχει το αποδίδει στον Θεό, δικό του είναι ό,τι έχει σχέσι με την αμαρτία, γι΄αυτό και ο αγωνας για τελειότητα είναι ατέλεστος, χωρίς τέλος. Ακόμη και μετά θάνατον, όσοι σωθουν, όσοι πανε στον Παράδεισο θα είναι σαν να ταξιδεύουν με ένα διαστημόπλοιο, θα ταξιδεύουν με την ταχύτητα του φωτός, συνέχεια θα βλέπουν το άκτιστο Φως του Θεου, συνέχεια θα αισθάνονται την χαρά που δίνει το Άγιο Πνευμα αλλά συγχρόνως ποτέ δεν θα πουν «φτάσαμε».

Το προνόμιο της Αγιότητος το έχουν μόνον οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί. Όταν λένε οι Άγιοι της Εκκλησίας μας «έξω από την Εκκλησία δεν υπάρχει σωτηρία», εννοουν ότι «έξω από την Εκκλησία δεν μπορει κανεις να σωθη πριν τον θάνατο, δηλαδή, δεν μπορει κανείς να γίνη Άγιος». Άλλο η σωτηρία μετά θάνατον και άλλο η σωτηρία, η Αγιότης δηλαδή, πριν τον θάνατο.

Στα χρόνια που φτάσαμε είναι κατόρθωμα και το «κατά φύσιν ζην», να ζη δηλαδή κάποιος σύμφωνα με τους νόμους της φύσεως. Παλαιότερα πολλοί άνθρωποι ζουσαν «κατά φύσιν» και υπηρχαν και λίγοι που ζουσαν «υπέρ φύσιν», οι Άγιοι. Σήμερα οι περισσότεροι τείνουν στο «παρά φύσιν», οπότε το να μιλαμε για Αγιότητα ίσως φαίνεται ουτοπικό. Αλλά ο Θεός δεν κάνει εκπτώσεις σ΄αυτό το ζήτημα. Όσο υπάρχει αυτός ο Κόσμος, θα μας υπενθυμίζει το «άγιοι γίνεσθε, διότι κι εγώ ειμαι Άγιος». Όταν η Εκκλησία σταματήση να βγάζη Αγίους, τότε θα γίνη και η Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου. Όταν οι Χριστιανοί αρκεσθουν στο να είναι καλοί άνθρωποι, ηθικοί, διαβασμένοι με κοσμικό τρόπο και ξεχάσουν την Αγιότητα, τότε θα έλθη και το τέλος, η συντέλεια του Κόσμου.

Πολλοί στις ημέρες μας μιλανε για Άγιο Πνευμα, όπως οι Πεντηκοστιανοί αλλά οι κακομοίρηδες είναι πλανεμένοι. Τελουν υπό την επήρεια δαιμόνων και νομίζουν ότι το Άγιο Πνευμα τους κάνει να βγάζουν άναρθρες κραυγές. Ξεχνουν ότι οι γλωσσες που μιλουσαν οι Απόστολοι ηταν γλωσσες που μιλιόντουσαν από ανθρώπους, όχι ακαταλαβίστικες κραυγές, και σύμφωνα με μία ερμηνεία η γλωσσολαλιά των πρώτων Χριστιανων ηταν η νοερά προσευχή.

Όταν το Άγιο Πνευμα κατεβη στον άνθρωπο, αισθάνεται μία απέραντη γαλήνη και χαρά και την μεταδίδει και στους άλλους, στον βαθμό που μπορουν να την δεχθουν, ενώ οι πλανεμένοι αισθάνονται ταραχή και την μεταδίδουν και στο περιβάλλον τους. Γι΄αυτό γεμίσανε τα ψυχιατρεια και τα φαρμακεια πουλανε σαν καραμέλες τα ψυχοφάρμακα, διότι οι άνθρωποι κυνηγανε την ευχαρίστηση, την ηδονή και ξεχάσανε πως την αληθινή χαρά την δίνει μόνο το Άγιο Πνευμα, ο Θεός.

Ας μην σταματήσουμε, λοιπόν,  όλοι μας να ζουμε όπως μας προτείνει η Αγία μας Εκκλησία. Όταν πέφτουμε να σηκωνόμαστε. Όταν χάνουμε τον προσανατολισμό μας, να ρωταμε τους Αγίους της Εκκλησίας μας μελετωντας την Αγία Γραφή και τους βίους των, ώστε να επανερχόμαστε στην σωστή τοποθέτησι απέναντι στον Θεό, τον Κόσμο, τον άνθρωπο, την ζωή, τον θάνατο. Όταν αμαρτάνουμε, να εξομολογούμαστε τις αμαρτίες μας στον πνευματικό, ώστε να συμφιλιωνόμαστε με τον Θεό και τους συνανθρώπους μας, για να μπορουμε να μετέχουμε των Μυστηρίων χωρίς κίνδυνο αλλά «για αιώνια ζωή».

+ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΑΤΕΡΩΝ Α΄ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ

       Σήμερα η Αγία μας Εκκλησία τιμα την μνήμη των 318 Πατέρων της Α΄Οικουμενικης Συνόδου. Συγκεντρώθηκαν το 325 στην Νίκαια της Βιθυνίας κληρικοί της αυτοκρατορίας όλων των βαθμίδων (Επίσκοποι, Πρεσβύτεροι, Διάκονοι) για να αντιμετωπίσουν ένα πρόβλημα. Ποιο ηταν το πρόβλημα; Το πρόβλημα ηταν ότι ένας ιερέας της Αλεξάνδρειας της Αιγύπτου ονόματι Άρειος έλεγε πως ο Κύριος ημων Ιησους Χριστός δεν ηταν Θεός αλλά ένα δημιούργημα του Θεου, όπως είμαστε και εμεις.

       Όπως καταλαβαίνουμε, δεν μπορει ο κάθε χριστιανός να λέει ό,τι θέλει. Από την στιγμή που είμαστε μέλη της Εκκλησίας πρέπει να μαθαίνουμε το Πιστεύω της Εκκλησίας για να ζουμε ενωμένοι μεταξύ μας και με τον Θεό. Αν η πίστη μας δεν ταιριάζει με το Πιστεύω της Εκκλησίας, τότε κινδυνεύουμε. Ποιος είναι ο κίνδυνος; Ο κίνδυνος είναι να χάσουμε τον δρόμο που οδηγει στην αγιότητα.

       Συγκεντρώνονται, λοιπόν, στην Νίκαια άγιοι άνθρωποι για να διατυπώσουν αυτό το οποιο βιώνουν. Δηλαδή, στην αιρετική διδασκαλία του Αρείου έρχονται οι Άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας μας και παρουσιάζουν την αγιοπνευματική τους εμπειρία. Λένε, δηλαδή, ότι αυτά που λέει ο Άρειος δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, διότι εμεις με την ένωσί μας με τον Χριστό εν Αγίω Πνεύματι μέσα στην Εκκλησία αποφαινόμαστε πως ο Χριστός είναι τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος. Ο Άρειος δουλεύει με το μυαλό, οι Άγιοι Πατέρες δουλεύουν με την κάθαρσι από τα πάθη, με την προσευχή, με την Μυστηριακή ζωή και αυτά που λένε δεν τα βγάζουν από το μυαλό τους αλλά είναι ό,τι τους φανερώνει ο Θεός.

       Έτσι, καταδικάζεται ο Άρειος, τον διώχνουν από την Εκκλησία οι πνευματοφόροι Πατέρες, όχι διότι τον μισουν αλλά αυτό που κάνουν μοιάζει με αυτό που κάνει ένας γιατρός. Όταν ένα μέλος του σώματος σαπίση, το κόβει για να μην μολυνθη όλο το σωμα. Η Εκκλησία είναι ένα εργοστάσιο που βγάζει Αγίους. Εάν ο καθένας μπορει να νοθεύει την διδασκαλία της Εκκλησίας, τότε ο κίνδυνος είναι, όπως αναφέραμε και πρίν, να χαθη ο δρόμος της Αγιότητας. Αλλά, τότε, επεμβαίνει ο Θεός και λέει: «η Εκκλησία είναι το Σωμα του Χριστου το παρατεινόμενον εις τους αιωνας. Η Εκκλησία είναι ο προθάλαμος της Βασιλείας των Ουρανων. Η Εκκλησία είναι η Βασιλεία των Ουρανων επί της γης. Μέσα στην Εκκλησία οι άνθρωποι προγεύονται τον Παράδεισο. Εάν το αλάτι χάση την αρμύρα του, τότε τι να το κάνουμε; Εάν εσεις οι Χριστιανοί δεν κρατατε την Πίστη σας, τότε γιατί να κρατάω αυτόν τον κόσμο;».

       Επειδή, λοιπόν, οι Κληρικοί έχουν να δώσουν λόγο στον Θεό για το θέμα της πίστης, γι΄αυτό είναι υποχρεωμένοι να υπενθυμίζουν παντου και πάντοτε την μοναδική αλήθεια της Εκκλησίας. Αυτή είναι μία κύρια αποστολή τους. Ο αληθινός λόγος δείχνει τον δρόμο της ζωης. Ο αληθινός λόγος βγάζει από τα αδιέξοξα της καθημερινότητας. Ο αληθινός λόγος γιατρεύει. Ο αληθινός λόγος παρηγορει. Ο αληθινός λόγος, και όχι ο αιρετικός, μας δένει με τον αληθινό Θεό, με τον αληθινό Χριστό. Ο αληθινός λόγος μας βοηθα να αντιμετωπίζουμε και τον ίδιο τον θάνατο.

Γι΄αυτό και στις ημέρες μας, που ο καθένας λέει ό,τι του κατέβει, όλοι οι Χριστιανοί έχουν υποχρέωσι να φανερώνουν την Αλήθεια, τον Χριστό, με τα λόγια τους, με τα έργα τους, με το φωτεινό τους παράδειγμα. Βέβαια, για να γίνη αυτό πρέπει να ακολουθουμε τους Αγίους της Εκκλησίας μας. Κάνε ό,τι κάνω, μας λέει ο κάθε Άγιος. Αγάπα τον Χριστό πάνω απ΄όλα και όλα σου τα προβλήματα θα βρουν την λύσι τους για το πνευματικό σου συμφέρον.

 Ο Χριστός είναι άνθρωπος αλλά είναι και Θεός. Ως άνθρωπος ο Χριστός ειχε σωμα, ψυχή αλλά το Πρόσωπό του είναι το δεύτερο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδος. Ο Χριστός μας ενώνει με τον Θεό, μας χαρίζει την αιώνια ζωή και μας βοηθα να ζουμε και εδώ καλά. Σ΄αυτήν την ζωή ζει καλά όχι όποιος επιδίδεται στις ηδονές και τις απολαύσεις (άλλωστε για κάθε ηδονή υπάρχει και το τίμημα, η αντίστοιχη οδύνη που θα πληρώσει όποιος την γευθει) αλλά εκεινος που καθαρίζει τον εαυτό του από τα πάθη, γίνεται κατοικητήριο του Αγίου Πνεύματος, δεν περιμένει τον θάνατο για να δη που θα πάει αλλά ζει από τώρα στον Παράδεισο.

Και σήμερα, λοιπόν, καλούμεθα να πολεμήσουμε τον Αρειανισμό και κάθε –ισμό που είναι αντίθετος με αυτά που φανερώνει ο Θεός σε όσους τον αγαπουν και εφαρμόζουν τις εντολές Του. Ο πόλεμός μας, βέβαια, πρέπει να γίνεται και με τον σωστό τρόπο, και ενεργουμε σωστά όταν είμεθα «επόμενοι τοις αγίοις πατράσιν», όταν ακολουθουμε τους Αγίους της Εκκλησίας μας.

 https://www.youtube.com/user/KERMENI