Τετάρτη, 25 Νοεμβρίου 2015

+Ποιὸς θὰ μᾶς διδάξει τὴν προσευχή;
νθρωπος ζητάει στν οραν τ χαρ κα τν ετυχία. Ζητάει τ αώνιο μακρι π’ λους κι π’ λα, ζητάει ν βρε τ χαρ στν Θεό. Θες εναι μυστήριο. Εναι σιωπή, εναι πειρος, εναι τ πν. Τν τάση τς ψυχς γι τν οραν τν χει λος κόσμος. λοι ζητνε κάτι τ οράνιο. Σ’ Ατν στρέφονται λα τ ντα, στω κα συνειδήτως. Σ’ Ατν ν στρέφετε διαρκς τ νο σας. γαπστε τν προσευχή, τν κουβέντα μ τν Κύριο. Τ πν εναι γάπη, ρωτας μ τν Κύριο, τν Νυμφίο Χριστό. Γίνετε ξιοι τς γάπης το Χριστο. Γι ν μ ζετε στ σκοτάδι, γυρίστε τ διακόπτη τς προσευχς, στε ν λθει τ θεο φς στν ψυχή σας. Στ βάθος το εναι σας θ φανε Χριστός. κε, στ βάθος, εναι Βασιλεία το Θεο. “ Βασιλεία το Θεο ντς μν στίν” (Λουκ. 17, 21). προσευχ γίνεται μόνο μ τ γιον Πνεμα. Ατ διδάσκει τν ψυχ πς ν προσεύχεται. “Τ γρ τί προσευξόμεθα καθ’ δε οκ οδαμεν, λλ’ ατ τ Πνεμα περεντυγχάνει πρ μν στεναγμος λαλήτοις” (Ρωμ. 8, 26). μες δν χρειάζεται ν κάνουμε καμία προσπάθεια. Ν’ πευθυνόμαστε στν Θεό, μ φος ταπεινο δούλου, μ φων παρακλητικ κα κετευτική. Τότε προσευχή μας εναι εέρεστη στν Θεό. Ν στεκόμαστε μ ελάβεια νώπιον το σταυρωμένου κα ν λέμε: “Κύριε ησο Χριστέ, λέησόν με”. Ατ τ λέει λα. ταν κινηθε γι προσευχ νος το νθρώπου, στ δευτερόλεπτο το δευτερολέπτου ρχεται θεία χάρις. Τότε νθρωπος γίνεται χαριτωμένος κα βλέπει μ λλα μάτια τ πάντα. Τ πν εναι ν’ γαπήσουμε τν Χριστό, τν προσευχή, τ μελέτη. Παίρνουμε να κατομμύριο κα τ κόβουμε κομματάκια. Το νθρώπου προσπάθεια εναι τ να κατομμυριοστό. Πρν π’ τν προσευχ ψυχ πρέπει ν προετοιμάζεται μ προσευχή. Προσευχ γι τν προσευχή. κοστε τί εχετε ερέας μυστικά, τν ρα πο διαβάζεται πόστολος κατ τν Θεία Λειτουργία: “λλαμψον ν τας καρδίαις μν φιλάνθρωπε Δέσποτα τ τς Σς θεογνωσίας κήρατον φς κα τος τς διανοίας μν διάνοιξον φθαλμος ες τν τν εαγγελικν Σου κηρυγμάτων κατανόησιν. νθες μν τν τν μακαρίων Σου ντολν φόβον, να τς σαρκικς πιθυμίας πάσας καταπατήσαντες πνευματικν πολιτείαν μετέλθωμεν, πάντα τ πρς εαρέστησιν τν σν κα φρονοντες κα πράττοντες. Σ γρ ε φωτισμς τν ψυχν κα τν σωμάτων μν, Χριστ Θεός, κα Σο τν δόξαν ναπέμπομεν σν τ νάρχ Σου Πατρ κα τ παναγί κα γαθ κα ζωοποι Σου Πνεύματι, νν κα ε κα ες τος αἰῶνας τν αώνων”. Στν προσευχ μπαίνουμε χωρς ν τ καταλάβουμε. Χρειάζεται ν βρεθομε κα σ κατάλληλο κλίμα. ναστροφ μ τν Χριστό, συζήτηση, μελέτη, ψαλτική, τ καντηλάκι, τ θυμίαμα γίνονται τ κατάλληλο κλίμα, στε λα ν γίνουν πλά, “ν πλότητι καρδίας” (Σοφ. Σολ. 1, 13). Διαβάζοντας τς ψαλμωδίες, τς κολουθίες, μ ρωτα, χωρς ν τ καταλαβαίνουμε γινόμαστε γιοι. Εφραινόμαστε μ τ θεα λόγια. Ατ εφροσύνη, ατ χαρ εναι δική μας προσπάθεια, γι ν μπομε εκολα στν τμόσφαιρα τς προσευχς, προθέρμανση πως λέμε. Μπορομε κα ν φέρνουμε στ νο μας ραες εκόνες π τοπία πο εδαμε. Ατ προσπάθεια εναι παλή, ναίμακτη. λλ μν ξεχνμε ατ πο επε Κύριος: “Χωρς μο ο δύνασθε ποιεν οδέν” (ωάν. 15, 5). διος Κύριος θ μς διδάξει τν προσευχή. Δν θ τ μάθουμε μόνοι μας, οτε λλος κανες θ μς τ μάθει. Μ λέμε, “καμα τόσες μετάνοιες, ξασφάλισα τώρα τ χάρη”, λλ ν ζητομε ν λάμψει ντός μας τ κήρατον φς τς θείας γνώσεως κα ν νοίξει τ πνευματικά μας μάτια, γι ν κατανοήσουμε τ θεα Του λόγια. Μ τν τρόπο ατό, χωρς ν τ καταλάβουμε, γαπμε τν Θε χωρς σφιξίματα, προσπάθεια κι γώνα. Ατ πο εναι δύσκολα στος νθρώπους, γι τν Θε εναι πολ εκολα. Τν Θε θ Τν γαπήσουμε ξαφνικά, ταν χάρις θ μς πισκιάσει. ν γαπήσουμε πολ τν Χριστό, εχ θ λέγεται μόνη της. Χριστς θ εναι συνεχς στ μυαλό μας κα στν καρδιά μας. Γι ν μένουμε, μως, σ’ ατ τν κατάσταση κα ν μν τ χάνουμε, θέλει ρωτα θεο, θέλει θεία, φλογερ γάπη στν Χριστό. ρως πευθύνεται σ να ν νώτερο. ραστής, Θεός, ποθε τν ρωμένο κα ρωμένος θέλει ν φτάσει τν ραστή. ραστς γαπάει τν ρωμένο μ μία θεία κα τέλεια γάπη. Θεός, πο γαπάει τν νθρωπο, εναι νιδιοτελής. γάπη πρς τν Θε εναι νώτερη, ταν κφράζεται ς εγνωμοσύνη. Εναι νάγκη ν’ γαπμε, χι ς καθκον, λλ’ πως εναι νάγκη ν τρμε. Πολλς φορς μες πλησιάζουμε στν Θε π νάγκη ν’ κουμπήσουμε, πειδ δν μς ναπαύουν λα γύρω μας κα νιώθουμε ρημιά.


Άγιος Πορφύριος http://www.porphyrios.net

Δεν υπάρχουν σχόλια: