Κυριακή, 7 Ιουνίου 2015

+ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ, Η κλήση των μαθητων, «δετε πσω μου κα ποισω μς λιες νθρπων» (Ματθ. 4,19).
Στο σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα ο Χριστός προσκαλεί τους τέσσερις πρώτους μαθητές να Τον ακολουθήσουν, τον Πέτρο και τον Ανδρέα αλλά και τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη, τους αδελφούς. Στα ιερά Ευαγγέλια δύο φορές φαίνεται να καλεί ο Χριστός τους μαθητές αυτούς. Η πρώτη κλήση ήταν δοκιμαστική, ενώ η δεύτερη οριστική και γίνεται στο χρονικό διάστημα που ο Ιωάννης ο Βαπτιστής είχε δολοφονηθεί από τον Ηρώδη. Η σημερινή κλήση που περιγράφεται στο ανάγνωσμα είναι η δεύτερη, που όπως είπαμε είναι και η οριστική.
Τι σημαίνει «κλήσι»; «Κλησι» σημαίνει «κάλεσμα», σημαίνει «πρόσκλησι», σημαίνει «κάλεσμα κάποιου για να αναλάβει ένα ορισμένο έργο» (Ετυμολογία:  κλσις < καλ).
Καλει ο Θεός, στην Παλαιά Διαθήκη, τον Αβραάμ «ξελθε κ τς γς σου κα κ τς συγγενείας σου κα κ το οκου το πατρός σου κα δερο ες τν γν, ν ν σοι δείξω» κα ο Αβραάμ «πορεύθη καθάπερ λάλησεν ατ Κύριος» (Γεν. 12). Καλει ο Θεός τον Μωυση για να ελευθερώση τον λαό Του: «Μωυσ, Μωυσ» Και ο Μωυσής διστάζει στην αρχή: «Ποιος είμαι εγώ, για να πάω στον Φαραώ, και να βγάλω τους γιους Ισραήλ από την Αίγυπτο;» (εξ. 3)· καλει τον Ησαΐα λέγοντάς του «τνα ποστελω, κα τς πορεσεται πρς τν λαν τοτον;» και ο Ησαΐας απαντα «δο γ εμι· πστειλν με» (Ης. 6).
Καλει ο Χριστός, στην Καινή Διαθήκη, απλούς ανθρώπους της Παλαιστίνης  για να γίνουν Μαθητές Του και Απόστολοί Του, καλει ο Χριστός όλους τους ανθρώπους, μέσω των Μαθητων Του να γίνουν μέλη της Εκκλησίας Του· καλει και όλους εμας ο Χριστός, αφου είμαστε βαπτισμένοι και ενεργά μέλη της Εκκλησίας Του, να γίνουμε Άγιοι.
Δεν ζητάει ο Θεός από όλους τους ανθρώπους να εκτελέσουν το ίδιο έργο μέσα στην Εκκλησία Του. Άλλωστε όπως στον ανθρώπινο οργανισμό υπάρχουν διάφορα όργανα με την δική του λειτουργία το καθένα, έτσι και στην Εκκλησία όλοι είναι μέλη του ενός σώματος και υπάρχει αλληλεξάρτησι και αλληλοβοήθεια. Όμως, περιμένει από όλους μας να προοδεύσουμε στην πνευματική ζωή και να τον πλησιάσουμε όσο γίνεται περισσότερο. Είναι ζηλωτής ο Θεός, τα θέλει όλα από εμας, και εμας τους ίδιους. Τότε και το έργο μας μέσα στην Εκκλησία θα έχη φως και θα μεταλαμπαδεύεται και στο περιβάλλον μας.
Η Εκκλησία είναι μία λατρευτική κοινότητα. Λατρεύουμε τον αληθινό Θεό, αγαπαμε τον Θεό και τον πλησίον μας, ενωνόμαστε με τον Θεό και τους αδελφούς μας, θεραπευόμαστε από τις αρρώστιες κυρίως της ψυχης, χαιρόμαστε που ο Θεός μας κάνει την χάρη να γίνουμε παιδιά Του και να φωνάζει μέσα μας το Άγιο Πνευμα «Αββα, ο Πατήρ».
 Είναι μεγάλη υπόθεση να έχουμε τον Θεό Πατέρα. Στις ημέρες μας, λόγω των διαζυγίων και των οικογενειακων προβλημάτων, πολλοί άνθρωποι έχουν πρόβλημα με τον βιολογικό τους πατέρα και είναι δύσκολο να πουνε και το  «Πάτερ ημων». Η δυσκολία επί της γης μεταφέρεται και στην σχέση μας με τον Ουράνιο Πατέρα. Έτσι μερικοί καταφεύγουν στην απρόσωπη θεότητα των ανατολικων θρησκειων (που λειτουργει ως ψυχοναρκωτικό), άλλοι στον σαδιστή θεό του ισλάμ (για να ικανοποιήσουν την επιθυμία τους για δόξα, πλούτη, ηδονές) και άλλοι αναζητουν το νόημα της ζωης στις ηδονές αυτου του κόσμου, που λειτουργουν και αυτές ως ναρκωτικά.
Αλλά η ψυχή του ανθρώπου είναι έτσι κατασκευασμένη ώστε να μην ικανοποιεται από ψεύτικες θρησκειες ή από τις ηδονές αυτου του κόσμου. Η ψυχή μας ζητα το απόλυτο και το απόλυτο μόνο ο Χριστός μπορει να μας το δώση.
Ας ανταποκριθουμε κι εμεις στο προσωπικό κάλεσμα που μας κάνει Θεός, ώστε αφου καθαρίσουμε τον εαυτό μας από τα πάθη, να γίνουμε κι εμεις κατά τον δυνατόν ψαράδες ανθρώπων. Ο Χριστός μπορει να μας θεραπεύση, μπορει να μας καταστήση φως για τους συνανθρώπους μας που βρίσκονται στο σκοτάδι των παθων και της άγνοιας της Αλήθειας, μπορει να μας κάνει μικρούς προφητες, δηλαδή να λέμε τον Λόγο του Θεου στους γύρω μας.

Βέβαια, δεν γινόμαστε αυτόκλητοι προφητες, ούτε παριστάνουμε τον δάσκαλο στους άλλους, ούτε τον σωτηρα τους, όπως κάνουν π.χ. οι αιρετικοί προτεστάντες, αλλά έχουμε υπ΄όψιν αυτό που λέει ο
Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος:
«Καθαρθναι δε πρτον, ετα καθραι· σοφισθναι, καί οτω σοφίσαι· γενέσθαι φς, καί φωτίσαι· γγίσαι Θε, καί προσαγαγεν λλους·                     γιασθναι, καί γιάσαι...» (PG 480, 25).

Δεν υπάρχουν σχόλια: